Nee, er zijn geen extra bezoekers naar koemunicatie gekomen, door het logje over snoskommers. Die vlieger ging dus niet op.
En Toaske heeft gevraagd of Koe haar wilde laten weten, wat Koe van het boek ‘De eenzaamheid van de ‘priemgetallen’ vond. Gisteravond was het zo ver, Koe heeft het boek eindelijk uit kunnen lezen. Dus Toaske, bij deze (geen recensie, dat lukte Koe gewoonweg niet:
Het einde van het boek had een beetje een anticlimax. Het verhaal is op zich best bijzonder (apart, niet alledaags) te noemen, maar als Koe eerlijk is vind zij het een bizar boek, wat zich eigenlijk niet zo makkelijk laat omschrijven. Hier en daar is het somber, dan ineens gloorde er hoop aan de horizon, om uiteindelijk toch achter die horizon te verdwijnen. Je voelt de wanhoop en de onmogelijkheid van de liefde etc. Het lijkt op geen enkel ander boek dat Koe kent of ooit gelezen heeft. Koe zal het boek in ieder geval niet snel aanraden, maar toch ook weer niet afraden om te lezen. Kortom: Koe weet het boek gewoon niet te plaatsen.
Wat vond jij er zelf van Toaske?
Hoe eenzaam kun je zijn?
Filed under: Geloei | getagged: anticlimax, de eenzaamheid van priemgetallen, priemgetallen, skrivadur, snoskommers, Toaske, trefwoorden
Nou, ik heb het zelf nog niet gelezen maar het al een aantal keer in mijn handen gehad. Ben ik even blij dat ik het niet gekocht heb!
Een followup is altijd prettig voor vaste bezoekers
Hmm.. ik heb een hekel aan anti-climaxen. Bij boeken gaat het om zowel de eerste als de laatste indruk. Een geweldig boek met een fluteinde is zo’n tegenvaller..
mmm, ik wordt wel nieuwsgierig, ik ga de titel wel onthouden..